W gdańskim apartamencie zostaje znaleziony martwy mężczyzna, Adam Hinz. Ślad na jego szyi wskazuje na uduszenie, a w mieszkaniu jest pełno krwi. Hinz był notowany, miał wrogów, mieszkanie opłacała mu fundacja wspierająca osoby doświadczające przemocy.

Na policję zgłasza się Sawa Bogucka, prezeska fundacji, twierdząc, że zabiła Hinza w obronie własnej. Mężczyzna miał mieć na jej punkcie obsesję. Nawet doświadczona prokurator Beata Modra ma trudności z uwierzeniem, że postawnego Hinza udusiła drobna kobieta.

Dowody potwierdzają wersję, że kobieta działała w stanie wyższej konieczności. Jednak psycholog sądowy kwestionuje prawdomówność Sawy, a patolog jest przekonana, że wzorzec ran na ciele kobiety odpowiada samookaleczeniu. Prokurator Modra podejrzewa, że Sawa Bogucka i Adam Hinz mieli romans. Czy Bogucka zaplanowała zabójstwo, bo mężczyzna groził, że ujawni jej tajemnicę? Jest psychopatką czy niewinną ofiarą, która przypadkiem stała się sprawcą?

Karolina Głogowska jako dziennikarka współpracowała z Wirtualną Polską, Onetem i Polską Agencją Prasową. Marzenia o pisaniu książek odkładała na emeryturę, ale na szczęście znacznie wcześniej poznała Kasię Troszczyńską, która namówiła ją na napisanie wspólnej powieści pt. "Inna kobieta". Razem wydały jeszcze "Dwanaście życzeń" i "Zanim cię zapomnę". Bez żalu rzuciła dziennikarstwo, by już na własną rękę zająć się opowiadaniem niepokojących i mrocznych historii, takich jak "Mój ukochany wróg" czy "Sprawa Sary". Fascynują ją zawiłe ścieżki ludzkiego umysłu, dlatego kładzie nacisk na rozbudowany rys psychologiczny postaci, cienką granicę między dobrem a złem, normalnością a zaburzeniem. Ma słabość do psychopatów, ale tylko tych, których sama wymyśla.

Wydawnictwo Mięta
Książkę znajdziesz TUTAJ

Fragment:
Modra rozejrzała się po zdemolowanej sypialni. Rozbita szyba w drzwiach, oberwana do połowy zasłona w oknie, postrącane z półek książki, przewrócona lampa. Wszystko, łącznie z pościelą, meblami i ścianami upstrzone krwią. W tym mocno sugestywnym otoczeniu, leżał na podłodze martwy mężczyzna. Wyglądało to tak, jakby usiadł, oparł się plecami o brzeg łóżka, zasnął, a potem się osunął. Na jego szyi widniała szeroka na niecałe dwa centymetry, nierówna bruzda. Blady róż przechodził w brąz, w niektórych miejscach stawał się wiśniowy.

– Raczej się nie powiesił… – rozmyślał na głos Dymek. Nigdzie nie widać pętli, no ta jatka… – Policjant znowu rozejrzał się dookoła. Ktoś spuścił mu niezłe manto. Chyba próbował uciekać, bo krew jest nawet na klamkach...

– Tak, a na nim? – zapytała mrukliwym głosem prokurator.

   Dymek zamilkł zdezorientowany. Na ciele denata odznaczały się czerwone ślady, zastygłe, bordowe krople i maźnięcia, ale oprócz wgłębienia na szyi, faktycznie nie było widać żadnej rany.

– Krew w pomieszczeniu raczej nie należy do denata – stwierdziła ponuro Modra.