Na zboczu góry Kujira-yama, czyli Góry Wieloryba, rozpościera się ogród zwany Bell Gardia. Pośrodku stoi budka, a w niej niepodłączony do niczego telefon, który słowa śle z wiatrem. Z całej Japonii co roku przyjeżdżają tu tysiące osób dotkniętych żałobą, podnoszą słuchawkę i mówią do bliskich w zaświatach.

Kiedy nad okolicę nadciąga niezwykłej siły tajfun, z daleka przyjeżdża kobieta, gotowa własną piersią chronić ogród. Nazywa się Yui, ma trzydzieści lat, a w pamięci datę, która przekreśliła to, kim kiedyś był. 11 marca 2011 tsunami zrównało z ziemią jej miejscowość i zabrało ze sobą jej matkę i córkę, całą radość bycia na tym świecie. Kiedy przez przypadek dowiaduje się o istnieniu tego surrealistycznego miejsca, Yui śpieszy, by na własne oczy przekonać się, czym jest. Tutaj poznaje Takeshiego, lekarza z Tokio, ojca czteroletniej dziewczynki, niemej od dnia śmierci matki. Żeby rany mogły się zabliźnić, potrzeba odwagi, szczęścia i miejsca, gdzie można snuć ostrożną opowieść o sobie. Teraz temu bezcennemu miejscu grozi tajfun, więc Yui postanawia stawić czoła sile. Yui odkryje, że prawdziwym cudem jest miłość. Nawet ta druga. Bo cud dokonuje się wtedy, kiedy nikt go się nie spodziewa. Laura Imai Messina prowadzi nas do miejsca, które istnieje naprawdę, w północnowschodniej Japonii i z dyskrecją porusza temat tsunami z 2011 roku, ukazując kruchy, ale jednocześnie pulsujący nadzieją świat, historię godzenia się z własną tragedią.

„Kiedy poruszamy temat bólu i wyzdrowienia, zawsze istnieje ryzyko stworzenia ckliwego poradnika w stylu New Age. To jednak nie dotyczy tej autorki, która swym kunsztem udowodniła, iż nieobca jej jest psychologiczna przenikliwość i wrażliwość. Spod jej pióra wyszedł tekst prosty i zarazem poetycki, opowiadający w obrazach zaczerpniętych ze zwykłej codzienności o tragedii, jaka spotkała dwójkę głównych bohaterów oraz o ich przebudzeniu do życia. Na słowa uznania zasługują przeszywające sceny kataklizmu, który niesie ze sobą apokaliptyczne zniszczenie i nie ma litości ani dla świata nieożywionego, ani dla ludzi, ani dla „woli życia” u tego, komu udało się ocaleć”.
Lia Levi

Laura Imai Messina (ur. 1981 r.) ukończyła literaturę na Uniwersytecie Rzymskim. Gdy miała dwadzieścia trzy lata przeprowadziła się do Tokio, aby doskonalić język, tam też uzyskała stopień doktora z kultur porównawczych. Jest także adiunktem języka włoskiego. W marcu 2011 roku założyła blog o tematyce japońskiej Giappone Mon Amour. Debiutowała trzy lata później, jak dotąd wydała cztery książki. Piękny i czarujący styl literacki oraz wiedza o Kraju Wschodzącego Słońca wyróżniają jej twórczość na scenie włoskiej literatury. Autorka mieszka w małej dzielnicy Kichijōji.

Wydawnictwo Sonia Draga
Książkę znajdziesz TUTAJ

„Laura Imai Messina z wielką wrażliwością opowiada o bólu i o odradzaniu się do nowego życia”.
– Michela Marzano

„Fascynująca i tajemnicza opowieść, której historie porywają czytelnika jak podmuchy wiatru. By pokazać, że majestatyczna i zarazem okrutna natura kryje w sobie także rzeczywistość niewidoczną dla oka”.
– Paolo di Paolo

„Laura wie, co i jak wygrzebać z najskrytszych kieszeni Japonii. Tym razem znalazła telefon i wiatr, i zamieniła je w dzieło! To bez wątpienia moja ulubiona pisarka!”
– La Pina

„Granica, która oddziela świat żywych od świata umarłych jest niezwykle cienka. A Laura Imai Messina dobrze to wie”.
– Romana Petri