Film dokumentalny Macieja Dancewicza „Jan Englert. Spróbuję jeszcze raz pofrunąć”, który zostanie zaprezentowany premierowo 1 grudnia w warszawskim Kinie Kultura, ukazuje sylwetkę wybitnego aktora i pedagoga, legendę polskiej sceny i filmu. Jak zdradził reżyser, bohater dokumentu nie chciał jubileuszowej celebry i szczegółowego przeglądu jego osiągnięć: – Zgodziliśmy się z tym – mówił Dancewicz o koncepcji filmu. – Chodziło o to, by nie pokazywać go jedynie jako aktora i reżysera, ale przedstawić także obraz jego codzienności, stworzyć szkic do portretu jego osobowości.

W filmie nie ma więc klasycznej, po szkolnemu uporządkowanej narracji biograficznej. Otrzymaliśmy za to ułożone naprzemiennie, w dynamicznym rytmie, sceny z życia prywatnego Jana Englerta oraz szybki rajd po najważniejszych rolach z jego dorobku teatralnego i filmowego. A także czasem zabawne, a czasem wzruszające świadectwa jego żony, aktorki Beaty Ścibakówny, jego córki Heleny Englert, również aktorki, oraz jego przyjaciół i współpracowników, m.in. Juliusza Machulskiego, który porównuje styl gry i charyzmę Jana Englerta do Paula Newmana, Joanny Szczepkowskiej, wskazującej na jego zawadiacką, typową dla warszawiaka naturę, czy Piotra Adamczyka, próbującego w krótkich słowach opisać kwintesencję reżyserskiej metody Mistrza.

– Trzeba wspomnieć, że dokument powstawał w trudnym momencie życia naszego bohatera – wtedy, gdy rozstawał się on z Teatrem Narodowym, którym przez wiele lat kierował – puentował reżyser Maciej Dancewicz. – W filmie znalazły się fragmenty jego blisko czterogodzinnego monologu, będącego czymś na kształt wyznania artystycznej wiary, spowiedzi i próby podzielenia się swymi, czasem gorzkimi, refleksjami. Była to dla mnie ważna lekcja.

„Jan Englert. Spróbuję jeszcze raz pofrunąć” w kinie 1 grudnia!